~ : change : ~
2007/Apr/23
2007/Jan/15
หนึ่งดอก
กระทุ้งๆ เอิ๊กๆ
เกาะ เงาะกันเข้าไป ชอบ
>///////////////////< ไม่ชอบนะคะ คัพพู่
มันเหมือนดูถูกคนที่เรารัก แต่ก็อดใจไม่ไหว
ชอบ รักนะด๊วบๆๆๆๆ
2006/Dec/15
Love story for christmas' Hope you happy.....
ร่างสูงที่นั่งทอดขายาวในสวนสาธารณะ มองดูท้องฟ้าที่เริ่มโปรยปรายด้วยหิมะ
อาการเริ่มเย็นขึ้น บรรยากาศรอบกลายที่ดูสวยงามแต่แสนจะจืดชืด มองไปทางนั้นก็เริ่มเปลี่ยนกลายไปสีขาว คริตส์มาสไม่ต่างอะไรกับวันหายนะของคนโสด...
สายตาคมมองผ่านปรอยหิมะตรงไปยังร่างบาง ที่นั่งบนเก้าอี้เยื้องไป 3 ตัว ทุกวันเราจะมาพบกันที่นี้ เขาจะมานั่งและมองตรงไปด้านตรงข้ามกับผมเสมอ แต่สายตาของผมยังคงจ้องและเฝ้ามองที่เค้าเสมอเช่นกัน....
"พี่ครับ พี่ครับ" เด็กน้อยตากลมในชุดซานต้าคอสสีแดง เดินมาจับที่หน้าขา แล้วดีงมือผมไปรับลูกอม 3 เม็ด
" เมอร์รี่คริตส์มาส ครับ" เค้ายิ้มให้ผมตาหยีก่อนจะเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับเด็กๆอีกหลายคน ผมมองดูลูกอมในมือก่อนจะเก็บมันเข้าในเสื้อโค๊ทและเมื่อมองไปยังร่างบางอีกครั้ง เขาก็ลุกหายไปจากเก้าอี้เสียแล้ว
"เฮ้ออ....." ผมถอนหายใจออก เมื่อไหร่นะที่ผมจะมีความกล้าเดินเข้าไปหาเค้าแล้วพูดคำว่าสวัสดี มือเรียวล้วงลูกอมที่อยู่ในกระเป๋า แกะออกช้าๆ 'ขอสิ ท่านจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ในเวลา 24 ชม.' ศรีษะที่ส่ายเล็กน้อย ก่อนจะหยิบลูกอมเข้าปากไป รสชาติหวานๆที่คล้ายกับความสุขช่างไม่เข้ากับตัวผมเลยสักนิด แล้วผมตัดสินใจเดินออกจาก
ที่แห่งนี้บ้าง อากาศก็เริ่มเย็นขึ้น ผมเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่รายล้อมไปด้วย คู่รักหรือไม่ก็ครอบครัวที่เดินออกมาฉลองในเทศกาลคริตส์มาส เวลาผ่านไปได้สักพักผมก็ได้พบกับคนคนนั้น
เค้าเดินอยู่อีกฝากของถนน สวนกันกับทางที่ผมก้าวเดินอยู่นี้ เมื่อไหร่กันที่ เวลาของเค้ากับผมจะได้มาบรรจบที่ทางสายเดียวกัน เหมือนผู้คนมากมายที่ยืนรายล้อมผมอยู่ตอนนี้ ขายาวๆของผมค่อยเดินตามเค้าไปอีกฝากนึงของถนนสายนี้ ร่างบางยังคงเดินไปอย่าเหม่อลอยเสียจนไม่เห็นคนที่วิ่งมาด้วยความเร็ว เรียวขาที่ยังก้าวย่างไปเรื่อยๆดวงตาที่มองตรงไปข้างหน้าไม่สนใจสิ่งรอบตัว มันกำลังจะเข้ามาชนเค้าแล้ว ผลักคนตรงหน้าล้มลงแล้ววิ่งตรงไปทางเค้า
ไม่ทันแล้ววว.....
พอจะตะโกนเรียกชื่อเค้า ก็พลันสะอึก ผมไม่รู้จักชื่อเค้าคนนั้น
ไม่ทันแน่ๆ พระเจ้าช่วย หยุดสิ หยุ๊ดดดดดดด เพียงแค่เสี้ยววินาที ทุกอย่างหยุดลง ผมกระโจนเข้ารวบให้ร่างตรงหน้าล้มลงหลบรถที่วิ่งผ่านไปแค่เสี้ยววินาทีเช่นกัน.... หรือว่าความปรารถณาจะเป็นจริงเค้าอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว ผมวิ่งข้ามทางขนานแล้วใช่ไม๊ผมค่อยๆลุกขึ้นมองเค้า สายตาทุกคู่มองตรงมาที่เราด้วยความตกใจ
ผมได้ช่วยคนตรงหน้าไว้อย่างปลอดภัย
"อ๊ะ. . . ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมไว้" มือเรียวเข้าประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นพลางเข้าช่วยปัดหิมะที่เกาะอยู่เต็มตัว
"ไม่เป็นไรครับ คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" ผมยังคงง่วนอยู่กับการสำรวจรอบๆว่าตัวเค้าเป็นอะไรมากรึป่าวมีบาดแผลตรงไหนไม๊
"ขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ทันระวัง ผมต้องไปแล้ว" ร่างบางก้มหัวขอบคุณคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งข้ามถนนแล้วหายไปอีกครั้ง
สุดท้ายแล้วผมก็ยังคงไม่รู้จักชื่อเค้าอยู่ดี. . .
ผมกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงบนเตียง นอนลงมองไปนอกหน้าต่าง หิมะโปรยปรายหนักขึ้นพลางหลับตานึกถึงคนในอ้อมแขน แม้เพียงชั่วครู่ก็รู้สึกมีความสุข เหมือนกับเส้นทางขนานของเราใกล้ขึ้นมาอีกนิด. . . เพียงแค่หลับตานึกใจของผมก็เต้นระส่ำไม่เป็นอันจะทำอะไร ผมลุกขึ้นหยิบโค๊ทตัวเดิมเข้ามาสวมแล้ววิ่งไปกลับยังสวนสาธารณะอีกครั้ง ขาเรียวก้าวย่ำลงบนหิมะ
'นั่นเค้า. . .'ที่เก้าอี้ตัวเดิม บนตัวมีหิมะเกาะอยู่เล็กน้อย ผมนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม มองไม่ทางเดิม ความรู้สึกที่เข้ามาประดังทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าเส้นขนานก็ยังคงเป็นเส้นขนานอยู่วันยังค่ำ. . .
ผมล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค๊ทเพื่อที่จะให้ร่างกายอุ่นขึ้น 'ลูกอม' ผมหยิบขึ้นมาแกะห่อพลางคิดในใจว่าจะขออะไรดี. . . ถ้าขอให้ได้รักกับเค้ามันก็คงจะดีนะ เอ๊ะ หรือว่าผมจะขอให้ผมได้อยู่เคียงข้างเค้าดี อืม. . . ยิ่งคิดใจมันก็
พลันจะเต้นตึกตักๆ
"ขอให้ผมได้เป็นคนรักของเค้าด้วยเถอะ" ผมภาวนาในใจแล้วก็ ความหอมหวานมันช่างอบอวลนักรสชาติของความสุข ผมหลับตาลงลิ้มรสชาตินี้ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมอง. . . ร่างบางตรงหน้าค่อยยืนขึ้นและเดินตรงมาทางผม ผมยืนขึ้นลุกเดินไปทางเค้าเช่นกัน เมื่อผมได้สบตากับเค้าครั้งแรก ร่างบางก็โผวิ่งเข้ามาในอ้อมกอด
"นี่ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไม๊ คุณกลับมาหาผมแล้วใช่ไม๊ ถ้าหากว่ามันจะเป็นเพียงฝันล่ะก็ขอแค่คืนนี้เท่านั้น ขอบคุณที่กลับมา" ศรีษะเล็กเข้าซุกที่หน้าอกรับเหมือนจะรับไออุ่นจากร่างกายของผมให้เต็มที่ที่จะทำได้
นี่คือสิ่งที่ผมขอไม่ใช่หรอ "ตอนนี้ผมเป็นคนรักของเค้า" แต่คนรักของเค้าไม่ใช่ผม. . .เวลาเหมือนจะเดินไปเร็วนัก เวลาที่ผมกับเค้าจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเหลือไม่ถึง ชั่วโมงด้วยซ้ำ ผมหลับตากุมมือเค้าในสวนสาธารณะ นั่งอิงแอบกันในใจเรียกร้องให้
เวลาหยุดเดินด้วยซ้ำ. . . วันนี้ผมได้ใกล้ชิดเค้า ได้เห็นทั้งน้ำตาและรอยยิ้มที่เค้ามอบให้. . . ให้กับคนรักของเค้า คนรักที่ไม่ใช่ผม. . . ผมอยากจะยืดเวลานี้ให้นานออกไปอีกเนิ่นนานเท่าที่จะทำได้ แต่ว่าเวลาก็เหลือน้อยลงทุกที่. . . เข็มนาฬิกาที่หมุนวนมาที่ตัวเลขเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหลือเพียงนาทีสุดท้าย . . .
"ผมรักคุณนะ" มือที่กอบกุมกันไว้แน่นขึ้น เหมือนจะยึดเหนี่ยวกันและกันให้นานที่สุด. . .
"ผมก็. .รั.. " ติ๊ง ๆ ติ๊งๆ เสียงนาฬิกาดังขึ้นเหมือนกับว่าจะปลุกให้เราตื่นจากภวังค์. . . ผมลืมตาขึ้นมองไปยังต่ำแหน่งเดิม ไออุ่นจากมือบางยังคงไม่หายไปไหน ผมยังรู้สึกได้เช่นนั้น น้ำตาค่อยๆไหลริณจากดวงตา. . . และมันก็จะเลือนหาย เช่นเดียวกับ ไออุ่นจากเธอ. . .
ผมยังคงกลับมาที่เดิม เพียงแต่ว่าในตอนนี้ไม่มีร่างบางที่เคยเห็นจนชินตานั่งอยู่ ตัวผมยังคงเฝ้ารอ. . . รู้ทั้งรู้ว่า เค้าจะไม่กลับมาอีกแล้ว
เส้นทางขนานก็ยังคงขนานต่อไป ไม่มีทางที่จะมาบรรจบกัน. . .มือเรียวล้วงลงในโค๊ทยาวเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นอีกครั้ง. . . 'ลูกอม'
ผมเงยหน้าขึ้นท้องฟ้า หัวเราะให้กับตัวเองอีกครั้ง. . .มือค่อยแบออก ดวงตาเรียวจ้องมองลูกอมในมือ
"ก็แค่ความสุขชั่วคราวละนะ. . ." พลางล้วงมันกลับเข้ากระเป๋าโค๊ทตามเดิม. . .ผมมองกลับไปที่ต่ำแหน่งเดิม ก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบากับตัวเอง
" ชั้นก็แค่อยากเจอเค้าอีกครั้งก็เท่านั้น. . ." ผมตัดใจลุกแล้วเดินกลับไปบนเส้นทางเดิมๆของตัวเองอีกครั้ง. . . จะไม่หันกลับมามอง จะไม่กลับไปอีกแล้ว
"อ๊ะ โทษครับ" กระดาษปลิวหลุดจากอ้อมแขนร่างเล็กที่หอบมาเต็มสองแขน มือเรียว
ก้มลงรวบเอกสารช่วยร่างเล็กที่เดินเข้ามาชน
"นี่ครับ. . " เมื่อผมสบตากับคนตรงหน้าก็เหมือนกับเวลาจะหยุดนิ่งอีกครั้ง. . . คนตรงหน้ารับเอกสารแล้วส่งยิ้มขอบคุณมาให้ มือเรียวลูบที่กระเป๋าเสื้อโค๊ท ลูกอมหายไปแล้ว. . .
ก่อนที่เค้าจะเดินจากไปอีกครั้ง "เอ๊ะ คุณรึป่าวครับที่ช่วยผมวันนั้น"
"อ๊ะ ครับๆ"
"วันนั้นผมยังไม่ได้ขอบคุณๆเลยสักครั้ง มีธุระที่ต้องรีบไปเสียก่อน ถ้าคุณไม่รังเกียจให้ผมเลี้ยงกาแฟสักแก้วเป็นการขอบคุณดีไม๊ครับ"
"อ๊ะ ครับๆ"
"ผมมิกกี้ ยูชอน ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ผม ฮีโร่ จะเรียกว่าแจจุงก็ได้. . . .. . . ."
ถ้าหากว่าผมมีเวทมนต์ ผมจะเสกให้เค้ามารักผม
แต่ถ้าหากเป็นจริงล่ะก็ ผมจะเสกให้ผมกับเค้าได้มาพบกัน
และวันนั้นผมจะทำให้เค้ารัก ด้วยสองมือของผมเอง...
